logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

Cryptofacts

  /  Blog   /  Cryptofacts

Spookverhalen en Halloween, het zijn 2 zaken die hand in hand gaan. Sommigen gaan echt volledig over the top om de mensen toch maar de stuipen op het lijf te jagen en meer dan de helft van die verhalen situeren zich rond een kerkhof. Maar wie even dieper graaft in onze geschiedenis (want ja, je moet het heus niet altijd ver gaan zoeken) komt vaak bloedstollende verhalen tegen. Verhalen die tig keren spooky-er zijn dan merendeel van de standaard vertelsels maar dan met 1 groot verschil. Ze zijn echt gebeurd. Het verhaal van de Gentse graftombe is er eentje die onze tenen deed krullen.

Het lijkt vaak alsof er een soort vloek op Franse lectuur heerst. Het is gewoonweg not done om een boek in het Frans te lezen, laat staan dat je er überhaupt wijzer van wordt. Neen, wij Vlamingen lezen enkel Vlaamse lectuur, bij voorkeur genre “Jommeke” en “De Rode Ridder” want al de rest is ketterij. Lucky me, ik leg stigma’s graag naast me neer en durf al eens tegen de stroom inzwemmen. Tijdens de paranormale beurs in een godvergeten gat in Frankrijk, kon ik de handen leggen op een geschreven pareltje. “13 histoires étranges du Nord et du Pas-De-Calais” is een boek waarvoor je zowaar je Frans zou gaan willen bijschaven.

Ik val in herhaling als ik zeg dat we mensen zijn die van de buitenlucht houden. Onszelf urenlang gaan opsluiten om even te heersen in games zoals Fortnite, het is niet echt ons ding. Kilometers aan een stuk hiken, de wildernis overleven, contact leggen met locals, .. dat is eerder iets uit onze leefwereld. Die locals, die tref je meestal aan in de plaatselijke kroeg (wat natuurlijk altijd handig meegenomen is) en het is net in die kroeg dat je ook kennis maakt met de plaatselijke verhalen. Vandaag was onze lucky day, want het glas was nog niet helemaal gevuld of we maakten kennis met de legende van L’Ermitage des Cascatelles.

Bepaalde woorden hebben een enorm trigger-effect op de mensheid. Het effect dat, wanneer je het woord uitspreekt iedereen er meteen een vurige mening op nahoudt. Triggerwoorden zijn ook vaak enorm tijdsgebonden. Op het moment dat ik deze blog schrijf is “transmigrant” een knap voorbeeld van zo een woord. 99% van de geletterde bevolking gaat meteen over tot intensieve debatten terwijl diezelfde 99% eigenlijk nog nooit een transmigrant heeft gezien of ermee heeft gepraat. Maar goed, triggerwoorden dus. Een dergelijk woord dat heel wat tijdlozer is, dat reeds decennia (om niet te zeggen eeuwen) de gemoederen weet op te laten lopen, is Ouija. Jawel, het beruchte Ouija-bord wat mensen in staat stelt om met geesten te praten. Een bron van inspiratie voor ontelbare Hollywood-horror-flicks, de basis van gigantische hoeveelheden lectuur en het gereedschap bij uitstek voor de professionals van het paranormale en spirituele. Wanneer het uitspreken van het woord reeds garant staat voor ellenlange discussies, dan is dit voor mij reeds meer dan voldoende om er zelf mee aan de slag te gaan.

Legendes, massahysterie en een snuifje stupiditeit .. misschien niet meteen zaken die we aan elkaar koppelen maar helaas zijn ze soms onlosmakelijk met elkaar verbonden. Die verbondenheid schept een situatie waar bijgeloof de bovenhand krijgt op het nuchter denken met vaak catastrofale gevolgen. De legende van “La maison du diable” is daar een schitterend voorbeeld van. Een legende die mijn onverdeelde aandacht kreeg maar waar de realiteit schokkender was dan het eigenlijke verhaal.

Wie zich vaak tegoed doet aan speurtochten doorheen de wondere wereld van legendes en folklores, is ze vast al tegen het lijf gelopen (zij het dan op een figuratieve manier) : cryptids. Een bonte verzameling van beestjes, monsters, critters, draken, gigantische slangen en allerlei andere dieren die dan wel beschreven worden in de volkslectuur, maar eigenlijk nog nooit werden ontdekt. Een fantastische wereld waarin het Monster van Loch Ness hand in hand loopt met de Yeti en met Bigfoot, waar de Chupacabra verbroedert met de Tokoloshe en waar de bomen worden bewoond door de Owlman. Feit, de verhalen rond cryptids zijn vaak ronduit lachwekkend maar ze zijn onmisbaar voor de hedendaagse wetenschap.

Bugarach, een klein Frans dorp nabij de Spaanse grens, is met zijn 196 inwoners zowat het typische voorbeeld van een godvergeten oord in de Franse bergen. Iedereen kent er iedereen, er is geen winkel dus kijken de bewoners vol enthousiasme uit naar de komst van de “voyageurs” (reizende winkeliers) en moet men meer dan 20km rijden om toch maar een spoor van beschaving tegen te komen. Bugarach heeft alles in huis om zo onaantrekkelijk mogelijk te zijn, maar toch werd het in 2012 het theater van een internationaal mysterie. Bugarach zou door de Maya’s, in hun geheimzinnige geschriften, de enige plaats ter wereld zijn waar de apocalypse van 21 december 2012 geen effect zou hebben. Bugarach werd bijna overnacht een wereldstad.

Grootsteden en urban legends, het lijkt wel alsof ze voor elkaar gemaakt zijn. Net zoals een stad met enige omvang niet zonder één of ander bouwwerk kan, kan het ook niet zonder een urban legend (of meer) en liefst eentje waarmee kan uitgepakt worden. Want geef nu toe, “de legende van de zure melk” straalt niet echt gevaar en avontuur uit. Een verhaal met als titel “de alligators van New York”, daarmee prikkel je alvast wel de zintuigen van menig mensen. Helaas blijken veel van die urban legends ook niet meer dan dat te zijn : een legende. Of toch niet …

Toen ik het verhaal van de legende van Senlis neerpende, gekoppeld aan het bezoek aan de restanten van iets wat die legende levendig kon voorstellen, trapte ik blijkbaar op enkele gevoelige zielen. Aan de ene kant was er de Urbex community. Een community die er meer en meer een sport van maakt om niet echt iets te gaan “exploren” maar eerder om andere op de vingers te tikken. Waar ooit foto’s van genomen zijn geweest is plots privaat eigendom geworden en daar mag niet meer over worden verteld. Aan de andere kant waren ook de internet detectives stevig aan het werk. Deze nieuwe generatie zelfverklaarde onderzoekers toetsen dag in dag uit hetgeen ze lezen aan de realiteit om dan, meestal, genadeloos te gaan inhakken op de schrijvers van het artikel. Het is een feit dat een overjaarse neonazi met een drankprobleem en een kont die ondertussen is vergroeid is met zijn stoel, veel gerichter te werk gaat dan mensen die effectief op het terrein gaan. Maar goed, laat ons niet vallen in een klaagbede maar laat ons van de digitale wereld gebruik maken om de oorsprong van “het beest van Senlis” bloot te leggen.

Wereldoorlog 2 is zonder enige twijfel de meest donkere periode uit de geschiedenis van het jonge Europa. Een periode waar veel menselijk (en vermijdbaar) leed het gevolg was van de beslissingen van een maniakale en megalomane gek en een periode waar superlatieven de norm waren .. vooral op gebied van genocide en dood. Over het hoe en waarom van deze periode is de laatste inkt nog niet gevloeid, maar het eerste grootschalige gebruik van propaganda ligt ontegensprekelijk aan de bron van deze jaren van verderf. Propaganda en het verheerlijken van 1 personage staat ook gelijk aan het ontstaan van letterlijk ontelbare legendes, mysteries en mythen. Hitler was voor vele Duitsers een bijna goddelijke verschijning die de vijand enkel en alleen met zijn ogen kon onderdrukken. Vele naslagwerken spreken zelfs over Nazi experimenten met het occulte in een poging supersoldaten te ontwikkelen. Maar 1 verhaal steekt met kop en schouders boven de rest uit : de verdwenen trein met de Nazi-schat !