logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

Cryptofacts

  /  Blog   /  Cryptofacts (Page 2)

Een degelijke legende bestaat, voor ons toch, altijd uit 3 delen : de oorsprong, de legende zelf en het gevolg. Of we geloof hechten aan de legende of het verhaal is 1 iets, maar op zoek gaan naar de oorsprong van diezelfde verhalen is vaak avontuurlijker dan de legende en het gevolg zelf. Ongeacht hoe fantastisch en onmogelijk vele van die vertelsels vaak klinken, bevat de oorsprong steeds een vorm van waarheid en het vinden van die waarheid is hetgeen ons drijft. Want wie de oorsprong kent, kan de gevolgen beter gaan plaatsen. De legende van het Beest van Senlis is zo een prachtig voorbeeld. Een voorbeeld van een legende met een macabere oorsprong, een bizarre en onverklaarbare evolutie en een gevolg dat bepaalde gelijkenissen heeft met pure massahysterie …

Spoken, geesten, entiteiten, monsters, beasts en alle mogelijke variaties op wat doorheen de band als “paranormaal” kan worden bestempeld … ik hou er wel van. Jawel, het idee dat er dingen bestaan die we voor onmogelijk houden zorgt er niet alleen voor dat de mens, als wezen, voortdurend blijft zoeken MAAR het zorgt er natuurlijk ook voor dat we steevast onze dosis verhalen en legendes ter beschikking hebben. Want hoewel spokenjagers doorheen de band nogal snel gemarginaliseerd worden (en dat hebben ze meestal ook aan zichzelf te danken) lijken wij voortdurend te vergeten dat spoken onlosmakelijk met onze geschiedenis zijn verbonden en dat dit in de toekomst niet meteen gaat veranderen.

Spoken, pest, massagraf, sanatorium, … het zijn woorden die niet meteen doen denken aan een dromerige stad als Venetië (of je moet er de pure horror van de miljoenen toeristen bij nemen) maar de termen zijn onlosmakelijk verbonden met de Venetiaanse cultuur en geschiedenis. Het woord Poveglia doet dan bij de gemiddelde mens niet meteen een belletje rinkelen, maar voor menig Venetiaan zorgt de naam alleen er al voor dat er koude rillingen over de rug lopen. De poort naar de hel, the most haunted island in the world, gateway to death, … de synoniemen voor Poveglia zijn even kleurrijk als talrijk en meer dan voldoende voor ons om onze laarzen aan te trekken en geschiedenisboeken aan de realiteit te gaan toetsen.

Wie er vandaag de kranten op nasloeg kon er niet naast kijken. Paul Allen, de medeoprichter van Microsoft, vindt na een zoektocht van maanden en een voorbereiding van een paar jaren, het wrak van de USS Lexington. Het Amerikaanse vliegdekschip werd in 1942, tijdens de oorlog, tot zinken gebracht en overgelaten aan moeder natuur. Jaren later slaagde niemand er echter nog in de exacte locatie van het scheepswrak te lokaliseren en al snel werd het het onderwerp van legendes en toogpraat. Het vinden van het wrak, genesteld en verborgen die op de zeebodem, is niet alleen voor geschiedkundigen een historisch moment. Ook voor amateur schattenjagers en crypto-researchers zijn dergelijke nieuwsberichten feestelijke momenten. Mensen die hun leven besteden aan het zoeken naar het onvindbare worden erg vaak afgestempeld als geschifte marginalen met een teveel aan tijd. Maar zijn schattenjagers per definitie de buitenbeentjes voor dewelke ze worden beschreven ? Of zijn ze echt op zoek naar een tastbaar iets ?

Heel veel mensen zijn te vinden voor het betere schatten-verhaal. Of het nu gaat om een tropisch eiland waar één of andere bebaarde piraat een kist met munten heeft achtergelaten, of eerder een waardevol perkament in een grot - diep in de jungle verstopt. Het zoeken naar schatten is een activiteit die per definitie gekoppeld wordt aan een gigantische Indiana Jones-factor. Voor de meerderheid van de fantaserende bevolking blijft het daar dan ook bij, een fantasie. Maar voor een klein deel van de mensheid is het zoeken naar schatten serious business. Hoewel literatuur steevast spreekt over een groot kruis op de grond, waar je moet gaan graven, is de realiteit net iets anders. De realiteit is … dat sommige schatten echt bestaan, je moet gewoon durven zoeken.

Geen enkel onderwerp ter wereld spreekt zo tot de verbeelding als spookboten. Ghost ships, schepen die verdwijnen en plots weer opduiken, sloepen gevuld met paranormale items en dingen die er eigenlijk niet meer hoeven te zijn. Ik kan er niet echt een reden op plakken, waarop spookboten als een magneet op avonturiers werken, maar het is nu éénmaal niet ander. Het zoeken, vinden EN betreden van spookschepen stond dan ook al LANG erg hoog op mijn to-do-list en ik voelde me als een kind op de vooravond van sinterklaas toen ik plots de kans kreeg om aan een heuse expeditie te beginnen. Een expeditie die ons gaat brengen tot op echte oorlogsschepen en niet zomaar de eerste de beste visserssloep. Gaan we uiteindelijk het antwoord vinden op de vraag of spoken en vooral spookboten bestaan ? Of is het een gevalletje 100% fictie ?

We kunnen niet anders dan toegeven dat de Tweede Wereldoorlog, hoewel die maar 4 jaar duurde, ons voer heeft gegeven voor ettelijke decennia aan conspiracies, occultes legendes en allerlei andere dingen waar een mens mee bezig kan blijven. Het staat buiten kijf dat Hitler zo zot als een achterdeur was (en dat is dan nog licht uitgedrukt) en het is onweerlegbaar aangetoond dat hij willens nillens een supersoldaat wilde maken. Ook zijn drang om een doomsday device, het wapen dat de wereld kon vernietigen, te ontwikkelen is ondertussen gedocumenteerd geweest. (alhoewel ze het effectieve wapen nooit hebben teruggevonden). Het is ook een feit dat verschillende verhalen pure fictie zijn, ontstaan in de nasleep van het ontdekken van de meest gruwelijke feiten die de mensheid ooit heeft gekend. Verhalen van zombiesoldaten, duivelsriten, .. zijn schering en inslag wanneer gepraat wordt over de Nazi’s en hoewel ze met nagenoeg volledige zekerheid kunnen worden bestempeld als fantasie, heeft ieder verhaal wel steeds een grond van waarheid.

Parijs en de zee, naast de chaotische en tenenkrullende periferique zit er ook nog een serieus stukje land tussen die twee onderwerpen. Dus wanneer je spreekt over de zee tegen een rasechte Parisien, dan denkt deze zonder aarzelen aan 4 uur rijden met de auto en een plaats waar je enkel heen gaat wanneer je bij je werkgever wat vakantie kan scoren. Mocht je dan tussen pot en pint door gaan vragen of ze weet hebben van de haaien die er ooit hebben gezwommen, dan verklaren ze je meteen mentaal afgeschreven.