logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

Blog

  /  Blog (Page 10)

Geen enkel onderwerp ter wereld spreekt zo tot de verbeelding als spookboten. Ghost ships, schepen die verdwijnen en plots weer opduiken, sloepen gevuld met paranormale items en dingen die er eigenlijk niet meer hoeven te zijn. Ik kan er niet echt een reden op plakken, waarop spookboten als een magneet op avonturiers werken, maar het is nu éénmaal niet ander. Het zoeken, vinden EN betreden van spookschepen stond dan ook al LANG erg hoog op mijn to-do-list en ik voelde me als een kind op de vooravond van sinterklaas toen ik plots de kans kreeg om aan een heuse expeditie te beginnen. Een expeditie die ons gaat brengen tot op echte oorlogsschepen en niet zomaar de eerste de beste visserssloep. Gaan we uiteindelijk het antwoord vinden op de vraag of spoken en vooral spookboten bestaan ? Of is het een gevalletje 100% fictie ?

Op avontuur trekken, een adrenaline-rijke trip organiseren of er gewoon even op uit trekken. Ongeacht hoe budgetvriendelijk we de zaken willen aanpakken, op een moment moeten er toch euro’s uit de zakken gehaald worden. De grootste kostenposten van iedere trip zijn, zonder uitzondering, de verplaatsing en het verblijf. Vooral wie graag gaat citytrippen en de Europese metropolen wil gaan doorkruisen, kan vaak een nogal bittere pil te verwerken krijgen wanneer het gaat om een plaats om te slapen. Parijs spant hierbij, op het Europese vasteland, de absolute kroon, met prijzen per overnachting die vele mensen drijven tot het verkopen van organen op de zwarte markt. Ik ben ervan overtuigd dat het anders kan, dat het goedkoper kan en dat het vooral minder toeristisch kan. Op zoek naar een betaalbare slaapplaats dus.

Ik ben een absolute killer wanneer het gaat om romantiek. Parijs, de lichtstad, stad met de romantische bruggetjes (gesatureerd met hangsloten, die eeuwige liefde moeten symboliseren), schitterende stukjes architectuur en gebouwen met een wereldse impact. Jawel, in Parijs kan een vrijgezel scoren maar in Parijs kun je ook de banden met de liefde van je leven gaan verstevigen. Kuieren voor de Notre Dame of genieten van het zicht op Mont Martre … Het was dan ook niet meer dan logisch dat ik mijn toenmalige vriendin meenam naar één van die hyper romantische plekjes. Ik nam haar mee naar het museum van de rioleringen !

We staan er natuurlijk niet altijd bij stil, maar er zijn op deze wereld, in onze maatschappij, nog steeds mensen die zich niet echt thuis voelen. Dan spreek ik niet over economische of humanitaire vluchtelingen, maar over mensen hier geboren en getogen, die zichzelf niet kunnen plaatsen in onze manier van leven. Waar het hebben van een eigen woonst (en de daarbij horende verplichtingen), een auto, een gevulde koelkast en een riant netwerk op social media voor ons zowat de norm is geworden, zijn er mensen die hier bewust afstand van nemen. Het hoeft voor hen allemaal niet en om zich te onttrekken aan diezelfde maatschappij, nemen ze hun intrek in gebouwen die volgens hen symbool staan voor het falen van alles. The bunkerpeople are real.

Wie op citytrip trekt naar Berlijn en er enigzins iets anders wil gaan doen dan het obligatoire shoppen (er zijn andere dingen in het leven naast urbex), gaat de hotspots zonder twijfel kennen . Potsdammer platz, de restanten van de muur, de Brandenburger en het super toeristische (en kotsopwekkende - pardon my French) checkpoint Charlie (en had ik al gezegd dat dit punt zo misselijkmakend toeristisch is geworden dat je die acteurs net geen lap rond hun oren geeft). Het zijn de absolute hotspots voor de miljoenen bezoekers die jaarlijks op hun instagram willen uitpakken met hun wereldse kennis. Maar wie zijn hoofd naar de hemel richt kan (bij het ontbreken van bewolking) vreemde vormen waarnemen, rebels aanwezig in de skyline van Berlijn. Een herinnering aan een niet zo heel erg ver verleden waar we niet bepaald trots op zijn.

We kunnen niet anders dan toegeven dat de Tweede Wereldoorlog, hoewel die maar 4 jaar duurde, ons voer heeft gegeven voor ettelijke decennia aan conspiracies, occultes legendes en allerlei andere dingen waar een mens mee bezig kan blijven. Het staat buiten kijf dat Hitler zo zot als een achterdeur was (en dat is dan nog licht uitgedrukt) en het is onweerlegbaar aangetoond dat hij willens nillens een supersoldaat wilde maken. Ook zijn drang om een doomsday device, het wapen dat de wereld kon vernietigen, te ontwikkelen is ondertussen gedocumenteerd geweest. (alhoewel ze het effectieve wapen nooit hebben teruggevonden). Het is ook een feit dat verschillende verhalen pure fictie zijn, ontstaan in de nasleep van het ontdekken van de meest gruwelijke feiten die de mensheid ooit heeft gekend. Verhalen van zombiesoldaten, duivelsriten, .. zijn schering en inslag wanneer gepraat wordt over de Nazi’s en hoewel ze met nagenoeg volledige zekerheid kunnen worden bestempeld als fantasie, heeft ieder verhaal wel steeds een grond van waarheid.

Voor wie zich graag wil gaan verdiepen in de fascinerende wereld van Urban Exploration (urbex voor de vrienden), maar niet echt weet hoe of waar te beginnen, volstaat het meestal om een plaats op te zoeken die markant was in onze geschiedenis en van daaruit te gaan beginnen. Je kan dan opteren voor een gezonde dosis toeristen-geschiedenis, genre “hier vielen 200.000 doden, dat is dan 25€ aub” of je kan, gewapend met je zaklamp en een gezonde dosis verstand, een heel klein beetje buiten de lijntjes gaan kleuren. Verdun is zo een plaats, een heuse goudmijn voor starters met een niet eens zo heel erg hoge drempel.

Wie werk en gezin combineert met een avontuurlijke hobby, krijgt op een ogenblik steevast de vraag voorgeschoteld : “Mogen we niet eens mee ?” Het hebben van kinderen is vaak al een tour de magie wanneer we hun dagelijkse leven moeten organiseren en daar de job voor moeten gaan tweaken, maar willen we onszelf niet helemaal gaan wegcijferen in het weekend, dan is het meenemen van de kids op een avontuur vaak de enige manier om je kinderen te betrekken bij je hobby en zo ondertussen ook de broodnodige quality time met de kids te beleven. Een onmogelijke opdracht ? Totaal ondoenbaar ? Iets voor leefloners en doppers ? (om in het gebruik van clichés te vallen) Of totaal doenbaar ?

Parijs en de zee, naast de chaotische en tenenkrullende periferique zit er ook nog een serieus stukje land tussen die twee onderwerpen. Dus wanneer je spreekt over de zee tegen een rasechte Parisien, dan denkt deze zonder aarzelen aan 4 uur rijden met de auto en een plaats waar je enkel heen gaat wanneer je bij je werkgever wat vakantie kan scoren. Mocht je dan tussen pot en pint door gaan vragen of ze weet hebben van de haaien die er ooit hebben gezwommen, dan verklaren ze je meteen mentaal afgeschreven.

Urbex is 1 iets … Het gaan verkennen van bakstenen die al jaren aan hun lot zijn overgelaten met als doel er een zo knap mogelijke foto van te nemen is een hobby als een ander. Ik ben fan, maar dan niet echt vanwege de knappe foto’s die we eerst massaal door Photoshop draaien. Ik ben fan vanwege het exploration-gedeelte, het verkennen van wat was en wat had kunnen zijn maar wat nooit geworden is. (een knappe zin, al zeg ik het zelf) Ik blijf er dan ook vaak van versteld staan, hoe gigantische structuren door overheden worden vergeten, terwijl we steeds minder plaats hebben. Tijd om tegen de stroom in te varen en de plaats terug te nemen. Tijd om … te jailbreaken.