logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

History

  /  Blog   /  History (Page 3)

Bugarach, een klein Frans dorp nabij de Spaanse grens, is met zijn 196 inwoners zowat het typische voorbeeld van een godvergeten oord in de Franse bergen. Iedereen kent er iedereen, er is geen winkel dus kijken de bewoners vol enthousiasme uit naar de komst van de “voyageurs” (reizende winkeliers) en moet men meer dan 20km rijden om toch maar een spoor van beschaving tegen te komen. Bugarach heeft alles in huis om zo onaantrekkelijk mogelijk te zijn, maar toch werd het in 2012 het theater van een internationaal mysterie. Bugarach zou door de Maya’s, in hun geheimzinnige geschriften, de enige plaats ter wereld zijn waar de apocalypse van 21 december 2012 geen effect zou hebben. Bugarach werd bijna overnacht een wereldstad.

Enige tijd terug publiceerden de Franse krant La Voix du Nord, in samenwerking met de lokale afdeling van France3 (de nationale TV zender) een lijst met de meest bespookte plaatsen van Le Nord-Pas-de-Calais. Spookverhalen, zo zijn er wel wat in Frankrijk, een land dat deels gebaseerd is op sterke religieuze fundamenten en een fikse dosis bijgeloof MAAR wanneer dergelijke lijst wordt gelanceerd, dan wordt onze nieuwsgierigheid intensief geprikkeld. In de lijst stond veel wat we nagenoeg meteen konden klasseren als pure fantasie (verhalen van rondvliegende vorken en keukenkasten die een eigen leven leiden, zijn eerder geschikt voor paranormale liefhebbers en hebben niet zozeer een folkloristische waarde) maar eentje stak er met kop en schouders uit. Een verlaten ziekenhuis waarvan de omwonenden de stuipen op het lijf krijgen, verhalen van overspel en moord, dood en verderf en de gemeenten die niet weten wat ze ermee moeten aanvangen. Jawel, meer dan voldoende materiaal om het geheel te gaan uitspitten tot aan de bron.

Het woord bootleggers wordt nagenoeg automatisch gelinkt aan Amerika, de periode van de drooglegging en een bende rednecks met weelderige nektapijten waarbij het voortplanten binnen de eigen familie zowat de norm is. Mensen die genieten van een heerlijke bokaal moonshine, waarvan je OF ladderzat OF blind wordt en drankjes die worden gebrouwen in geheime kamers of diep in de bossen, om zo uit het oog van de belastingen te blijven. Maar in tegenstelling tot wat we veronderstellen zijn bootleggers geen typisch Amerikaans fenomeen. Neen, we konden (ik spreek in de verleden tijd, want met de steeds dalende prijzen van alcohol lijkt het me onwaarschijnlijk dat we de dag van vandaag nog gaan investeren in illegale stokerijen) die ook veel dichter bij huis vinden, aan onze kant van de oceaan. We volgen het spoor van vooroorlogse, Franse bootleggers.

Wie dacht dat we na het einde van de 2de Wereldoorlog zowat klaar waren met wereldconflicten, kon na de val van Berlijn de feesttoeters en confettis terug opbergen. Het uitroeien van het Nazi-kwaad liet een leegte achter, een leegte die werd opgevuld door de grootste naties ter wereld die er lijnrecht tegenover elkaar kwamen te staan. De ultieme macho-showoff tussen de monsterlijke kapitalisten en de wrede commies en een dickswing contest waar penis en ballen werden vervangen door raketten en een permanente nucleaire dreiging. De Koude Oorlog was een feit en de wereld viel van de ene dreiging in de andere. Hoewel voor vele Westerlingen de Koude Oorlog niet meer dan een leuke gimmick was, met een gigantische muur die Berlijn in 2 delen had gesplitst, was de dreiging echter wel reëel. Veel reëler dan we eigenlijk hadden kunnen denken. Kom met ons mee naar de verborgen wereld van Vogelsang.

Toen ik het verhaal van de legende van Senlis neerpende, gekoppeld aan het bezoek aan de restanten van iets wat die legende levendig kon voorstellen, trapte ik blijkbaar op enkele gevoelige zielen. Aan de ene kant was er de Urbex community. Een community die er meer en meer een sport van maakt om niet echt iets te gaan “exploren” maar eerder om andere op de vingers te tikken. Waar ooit foto’s van genomen zijn geweest is plots privaat eigendom geworden en daar mag niet meer over worden verteld. Aan de andere kant waren ook de internet detectives stevig aan het werk. Deze nieuwe generatie zelfverklaarde onderzoekers toetsen dag in dag uit hetgeen ze lezen aan de realiteit om dan, meestal, genadeloos te gaan inhakken op de schrijvers van het artikel. Het is een feit dat een overjaarse neonazi met een drankprobleem en een kont die ondertussen is vergroeid is met zijn stoel, veel gerichter te werk gaat dan mensen die effectief op het terrein gaan. Maar goed, laat ons niet vallen in een klaagbede maar laat ons van de digitale wereld gebruik maken om de oorsprong van “het beest van Senlis” bloot te leggen.

Een degelijke legende bestaat, voor ons toch, altijd uit 3 delen : de oorsprong, de legende zelf en het gevolg. Of we geloof hechten aan de legende of het verhaal is 1 iets, maar op zoek gaan naar de oorsprong van diezelfde verhalen is vaak avontuurlijker dan de legende en het gevolg zelf. Ongeacht hoe fantastisch en onmogelijk vele van die vertelsels vaak klinken, bevat de oorsprong steeds een vorm van waarheid en het vinden van die waarheid is hetgeen ons drijft. Want wie de oorsprong kent, kan de gevolgen beter gaan plaatsen. De legende van het Beest van Senlis is zo een prachtig voorbeeld. Een voorbeeld van een legende met een macabere oorsprong, een bizarre en onverklaarbare evolutie en een gevolg dat bepaalde gelijkenissen heeft met pure massahysterie …

Spoken, pest, massagraf, sanatorium, … het zijn woorden die niet meteen doen denken aan een dromerige stad als Venetië (of je moet er de pure horror van de miljoenen toeristen bij nemen) maar de termen zijn onlosmakelijk verbonden met de Venetiaanse cultuur en geschiedenis. Het woord Poveglia doet dan bij de gemiddelde mens niet meteen een belletje rinkelen, maar voor menig Venetiaan zorgt de naam alleen er al voor dat er koude rillingen over de rug lopen. De poort naar de hel, the most haunted island in the world, gateway to death, … de synoniemen voor Poveglia zijn even kleurrijk als talrijk en meer dan voldoende voor ons om onze laarzen aan te trekken en geschiedenisboeken aan de realiteit te gaan toetsen.

Tunnels, grotten, gangen en dingen die diep onder de grond liggen .. meer is er niet nodig om het bloed in mijn aderen te laten pompen. Als die dingen dan nog eens gecombineerd worden met een macaber stukje geschiedenis, dan is het helemaal off the hook. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat ik ondertussen een vaste bezoeker van Parijs ben geworden. Niet vanwege de bouwwerken, structuren en absolute kut-mentaliteit van de rasechte Parijzenaars … neen … Het zijn de catacomben van Parijs die mijn hart hebben veroverd.

Wie er vandaag de kranten op nasloeg kon er niet naast kijken. Paul Allen, de medeoprichter van Microsoft, vindt na een zoektocht van maanden en een voorbereiding van een paar jaren, het wrak van de USS Lexington. Het Amerikaanse vliegdekschip werd in 1942, tijdens de oorlog, tot zinken gebracht en overgelaten aan moeder natuur. Jaren later slaagde niemand er echter nog in de exacte locatie van het scheepswrak te lokaliseren en al snel werd het het onderwerp van legendes en toogpraat. Het vinden van het wrak, genesteld en verborgen die op de zeebodem, is niet alleen voor geschiedkundigen een historisch moment. Ook voor amateur schattenjagers en crypto-researchers zijn dergelijke nieuwsberichten feestelijke momenten. Mensen die hun leven besteden aan het zoeken naar het onvindbare worden erg vaak afgestempeld als geschifte marginalen met een teveel aan tijd. Maar zijn schattenjagers per definitie de buitenbeentjes voor dewelke ze worden beschreven ? Of zijn ze echt op zoek naar een tastbaar iets ?

Wie denkt aan Cyprus, denkt in 1 ruk meestal aan goudgele stranden, cocktails in kokosnoten MET parapluutje erin gedropt en hordes ladderzatte toeristen die Ayia Napa verkiezen boven Ibiza vanwege de goedkopere prijzen. Een deel van dit steeds toenemende succes in de toeristische sector is eveneens te wijten aan het bestaan van de euro, Cyprus is immers een euro(pees) - lidstaat en men kan er dus gewoon met onze munt betalen. Euro + goedkope prijzen = bull’s eye en combineer dit met het subtropische weer dat je er aantreft (het eiland ligt in de hoek van Europa, Azie en Afrika en kan dus genieten van het beste van die werelden) en het hoeft dan ook niet te verbazen dat de zomermaanden er gewoon overbevolkt zijn. Alles spijs en vree in dit idyllische oord van rust en kalmte .. of toch niet ?