logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

urbex Tag

  /  Posts tagged "urbex"

Complottheorieën, je kan er boeken over schrijven (hint hint uitgevers). Sommigen zijn echt compleet van de pot gerukt. Groene mannetjes met antennes op het hoofd die de dood van Elvis in scène hebben gezet, om maar een voorbeeld te geven. Anderen zijn dan weer dusdanig mysterieus dat je bijna zou denken dat nog maar praten erover gelijk staat aan een bezoek van enkele mannen, in het zwart gekleed. Helaas is er ook nog een derde categorie, de categorie van levensechte doofpotoperaties, waar mensen echt sterven en regeringen niet eens de moeite nemen om te doen alsof ze de boel niet proberen dicht te dekken. Maak kennis met de tragedie van Clairfeuille.

Ik val in herhaling als ik zeg dat we mensen zijn die van de buitenlucht houden. Onszelf urenlang gaan opsluiten om even te heersen in games zoals Fortnite, het is niet echt ons ding. Kilometers aan een stuk hiken, de wildernis overleven, contact leggen met locals, .. dat is eerder iets uit onze leefwereld. Die locals, die tref je meestal aan in de plaatselijke kroeg (wat natuurlijk altijd handig meegenomen is) en het is net in die kroeg dat je ook kennis maakt met de plaatselijke verhalen. Vandaag was onze lucky day, want het glas was nog niet helemaal gevuld of we maakten kennis met de legende van L’Ermitage des Cascatelles.

Koning Leopold de 2de, voor de één een visionair die Brussel en België heeft gevormd tot wat het vandaag is - hoofdstad van Europa. Voor de andere een moordlustige veroveraar die, puur voor eigen gewin, Congo heeft leeg geplunderd. Ongeacht in welk kamp je staat, dat Leopold de 2de een “kastaar” was, staat buiten alle twijfel. De tweede koning der Belgen was gepassioneerd door architectuur en wilde in zijn tijd al laten uitschijnen dat België een centrale rol in wereldpolitiek wilden spelen. Een volledige resem aan bouwwerken plaatste Brussel op de kaart en ook het koninklijk paleis kon niet ontbreken. De bouw van een koninklijk station bleef dan ook niet lang uit.

De dood. Het is de enige zekerheid die we hebben in het leven. Wie wordt geboren komt ooit te sterven. De dood is ook het meest neutrale gebeuren in ons leven. Ongeacht je huidskleur, afkomst, religie, levensfilosofie, je schoonheid of je intellect … ooit sta je voor de grimm reaper. Na de dood ligt de nagedachtenis in handen van zij die nog onder de levenden zijn. Je nakomelingen, je familie en vrienden. Laat het dan ook net onder die levenden zijn dat een sociale categorie van “de dood” werd gecreëerd. Maak kennis met de Crypte van Laken.

Het zal voor menig lezer van deze blog waarschijnlijk iets zijn, vergelijkbaar met het instampen van een open deur, maar .. we zijn echt wel verlekkerd op een goed verhaal. Cafépraat, legendes, spoken, monsters, het paranormale, het geheime of een schat die ergens in een muur zou zijn ingewerkt ? Het zijn de dingen waar we ons eindeloos in kunnen verdiepen. Of al die verhalen nu daadwerkelijk waar zijn, daar vellen we niet echt een oordeel over, maar ze zijn er en dat is wat telt. Tijdens deze zoektochten kruisen we dan ook vaak plaatsen die niet echt over dergelijk verhaal beschikken, maar op zich best wel apart zijn. Bizar als het ware.

Niet ver van onze thuisbasis staat een deur. Niet zomaar een deur maar een, op eerste zicht, compleet versleten deur die niet meteen recent is. Meer nog, aan die deur is geen woning gekoppeld, alleen een afhellende betonplaat. Jarenlang heb ik mezelf moeten motiveren om NIET te gaan kijken wat die deur verbergt, maar vandaag heb ik moeten toegeven aan dit verlangen. De laarzen, helm en zaklamp .. die lagen per toeval in de auto.

Doorheen de band ben ik niet zo fervent gekoppeld aan gans het “urbex” gebeuren. Begrijp me niet verkeerd, het is en blijft een ronduit schitterende hobby maar het maken van de perfecte foto is voor mij een absolute bijzaak. Het vinden van een knap verhaal, daar draait het uiteindelijk steeds om. Maar voor de Handelsbeurs in Antwerpen maken we maar al te graag een uitzondering.

De wereld is een bonte verzameling van fantastische verhalen, spannende mysteries, lugubere legendes en fenomenale volksvertelsels. Onze planeet rondtrekken om die allemaal in kaart te brengen is een absolute top activiteit en het brengt ons naar de meest exotische uithoeken van de aardbol. Hoewel het natuurlijk verleidelijk is je blind te staren op de locaties, hoef je voor echt sterke verhalen en totaal onbekende geheimen niet echt ver te trekken. Europa heeft (helaas) een geschiedenis van vele jaren oorlog achter zich en die oorlog heeft zijn sporen nagelaten. Heel veel sporen zelfs, sporen die in de naoorlogse periode niet echt zijn verdwenen maar eerder zijn vergeten. Eén van die sporen, vandaag volledig afgesloten, onzichtbaar en totaal vergeten is de “Meenschen Bunker”.

Sarajevo, ik blijf het een fascinerende stad vinden. Je hebt er aan de ene kant het gruwelijke verleden. De sporen van de langste belegering uit de moderne geschiedenis en de restanten van een oorlog die niets of niemand spaarde. Aan de andere kant heb je de veerkracht van de mensen die er wonen. Wat stuk is kan opnieuw gemaakt worden en wat vroeger een probleem was, is nu een oplossing. Sarajevo is natuurlijk niet altijd het toneel geweest van een burgeroorlog. In 1984 kreeg Joegoslavië, als eerste socialistische land ooit, de eer de winterspelen te mogen organiseren. Gedreven door de noodzaak om indruk te maken op vriend en vijand werden kosten noch moeite gespaard. In de bergen rond Sarajevo werd een imposant bobslee-centrum opgetrokken en tijdens de spelen regende het er medailles. Maar toen kwam de oorlog.

Rede in oorlog zoeken is zowat hetzelfde als denken dat een nagel door je eigen oogbol kloppen ervoor gaat zorgen dat je scherper gaat zien. Maar wanneer je, in oorlogstijd, onschuldige burgers gaat doden puur uit wraak, dan is eender wat op menselijkheid lijkt ver zoek. In onze huidige maatschappij is het nagenoeg onmogelijk om voor te stellen dat men, louter uit wraak duizenden mensen gaat liquideren. Tijdens de 2de Wereldoorlog was dit echter de gigantische kracht van Hitler en zijn Nazi’s. Wat hij niet kon krijgen moest kapot en dood en de ontwikkeling van zijn V-wapens (vergeltungswaffe) was de kers op zijn psychotische taart. Raketten, die vanop honderden kilometers afgeschoten, 1 enkel doel in het vooruitzicht : dood en verderf zaaien. De lanceerinstallaties voor de V-raketten waren dan ook de primaire doelwitten voor de geallieerde bombardementen maar Hitler … die verschoof zijn zooi gewoon onder de grond. Maak kennis met Steinkohle 1301.