logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

Urban Exploration

  /  Blog   /  Urban Exploration (Page 2)

De wereld is een bonte verzameling van fantastische verhalen, spannende mysteries, lugubere legendes en fenomenale volksvertelsels. Onze planeet rondtrekken om die allemaal in kaart te brengen is een absolute top activiteit en het brengt ons naar de meest exotische uithoeken van de aardbol. Hoewel het natuurlijk verleidelijk is je blind te staren op de locaties, hoef je voor echt sterke verhalen en totaal onbekende geheimen niet echt ver te trekken. Europa heeft (helaas) een geschiedenis van vele jaren oorlog achter zich en die oorlog heeft zijn sporen nagelaten. Heel veel sporen zelfs, sporen die in de naoorlogse periode niet echt zijn verdwenen maar eerder zijn vergeten. Eén van die sporen, vandaag volledig afgesloten, onzichtbaar en totaal vergeten is de “Meenschen Bunker”.

Sarajevo, ik blijf het een fascinerende stad vinden. Je hebt er aan de ene kant het gruwelijke verleden. De sporen van de langste belegering uit de moderne geschiedenis en de restanten van een oorlog die niets of niemand spaarde. Aan de andere kant heb je de veerkracht van de mensen die er wonen. Wat stuk is kan opnieuw gemaakt worden en wat vroeger een probleem was, is nu een oplossing. Sarajevo is natuurlijk niet altijd het toneel geweest van een burgeroorlog. In 1984 kreeg Joegoslavië, als eerste socialistische land ooit, de eer de winterspelen te mogen organiseren. Gedreven door de noodzaak om indruk te maken op vriend en vijand werden kosten noch moeite gespaard. In de bergen rond Sarajevo werd een imposant bobslee-centrum opgetrokken en tijdens de spelen regende het er medailles. Maar toen kwam de oorlog.

Rede in oorlog zoeken is zowat hetzelfde als denken dat een nagel door je eigen oogbol kloppen ervoor gaat zorgen dat je scherper gaat zien. Maar wanneer je, in oorlogstijd, onschuldige burgers gaat doden puur uit wraak, dan is eender wat op menselijkheid lijkt ver zoek. In onze huidige maatschappij is het nagenoeg onmogelijk om voor te stellen dat men, louter uit wraak duizenden mensen gaat liquideren. Tijdens de 2de Wereldoorlog was dit echter de gigantische kracht van Hitler en zijn Nazi’s. Wat hij niet kon krijgen moest kapot en dood en de ontwikkeling van zijn V-wapens (vergeltungswaffe) was de kers op zijn psychotische taart. Raketten, die vanop honderden kilometers afgeschoten, 1 enkel doel in het vooruitzicht : dood en verderf zaaien. De lanceerinstallaties voor de V-raketten waren dan ook de primaire doelwitten voor de geallieerde bombardementen maar Hitler … die verschoof zijn zooi gewoon onder de grond. Maak kennis met Steinkohle 1301.

Wrakduiken staat naar alle waarschijnlijkheid op heel veel bucket lists. Het is misschien niet zozeer de technisch-sportieve kant van het verhaal dat zo een aantrekking heeft op de mensen, maar eerder het mysterieuze. Een wrak (of het nu van een schip, vliegtuig, auto, winkelkar, …) dat op de bodem van de oceaan ligt heeft nu eenmaal een wereld van water en vraagtekens om zich heen. Helaas is wrakduiken niet voor iedereen weggelegd. Het is een discipline die een enorme ervaring vraagt en naast die ervaring ook investeringen vereist die niet passen in ieders budget. (en laat ons daar ook vooral dankbaar voor zijn, het bespaard ons heel wat dodelijke slachtoffers). Maar moest ik jullie nu zeggen dat we, met een microbudget en met een enorm gereduceerd risico-gehalte, TOCH kunnen genieten van het wrakduiken ? Onmogelijk toch ? Niet als je een trip naar Jablanac aan je lijst toevoegt.

Op de flanken van Mount Trebevic, die Sarajevo omarmt, ligt één van de meest merkwaardige en contrastrijke sites van de Balkan : the old Jewish Cemetery (oftewel : het oude Joodse kerkhof). Een site die nu reeds bijna 5 eeuwen neerkijkt op de wereld van de levenden en een plaats die zowel vrede als oorlog heeft gekend. Een absolute must-see voor de roadtrippers die doorheen Bosnie-Herzegovina trekken.

Wie denkt aan de Balkanlanden denkt meestal in 1 lijn door aan burgeroorlogen en genocides. We kunnen het de denker natuurlijk niet kwalijk nemen, de streek heeft nu niet bepaald een rooskleurig verleden achter de rug. Een opeenvolging van conflicten heeft ervoor gezorgd dat oorlog en miserie deel zijn gaan uitmaken van het dagelijkse leven. De landen die deel uitmaakten van het voormalige Joegoslavië vormen daar geen uitzondering op, hoewel ze hun uiterste best doen om de sporen van hun bloedig verleden te wissen. Dat het uitwissen van het verleden niet van vandaag op morgen zal gebeuren, dat staat buiten twijfel. Hier en daar, verspreid over de verschillende landen, treft men nog de sporen van het gewapende conflict aan maar nergens is het zo frappant als in Kupari.

Hebzucht en een megalomane wereldvisie, het is zeer zelden een recept dat zal leiden tot succes. De geschiedenis van Consonno vormt geen uitzondering op deze historisch accurate regel. Als klein dorpje, gelegen te midden de Italiaanse bergen in Lombardije, overleefde Consonno verschillende conflicten en wereldoorlogen, maar was het niet opgewassen tegen de Amerikaanse visie van 1 ondernemer. Zijn doel : het bouwen van een Italiaanse Las Vegas. Zijn resultaat : een complete exodus. Het verhaal van hoe met geld toch niet alles kan gekocht worden.

Ongeacht de natie, overtuiging, afkomst of strijd .. als er 1 iets is wat nagenoeg alle militaire mogendheden in de wereld met elkaar gemeen hebben is het het feit dat ze hun acties graag voor het publieke oog verborgen houden. Een strijdkracht die onopgemerkt aan je voordeur kan opereren is nu eenmaal een strategisch voordeel waar menig militair leider hemel en aarde voor zou verzetten. Het vroegere Joegoslavië, onder bewind van Tito (zijn volledige naam Josip Broz is veel minder courant) was hierop geen uitzondering. In een land waar de interne meningsverschillen zo groot waren, was het hebben van een geheime slagkracht een absolute must. In 1957 startten dan ook de bouwwerken voor “Objekat 505”, in de volksmond gekend als Zeljava Airbase.

Ik had het misschien nog niet eerder vermeld, maar ik heb een fameuze weak spot voor Frankrijk. Het land bracht me niet alleen op het spoor van de liefde, het is eveneens een bron van fantastische verhalen die zijn gelijke niet kent. Jawel, ieder land ter wereld heeft zijn dosis legendes en volksvertelsels, maar Frankrijk moet zowat de hoogste concentratie hiervan hebben. Letterlijk iedere straat of wijk heeft wel één of andere urban legend die, soms wel soms niet, het dagelijkse leven beheerst. Het is dan ook filteren tussen de massale toestroom om er de echt pittige uit te kunnen halen. Eentje die recentelijk in het oog sprong was de legende van Fort Lapin, een legende die meerdere malen de mainstream media haalde. Meer dan voldoende reden dus om onze stevige schoenen aan te trekken en op onderzoek te trekken.

Ik weet het, ik beschouw mezelf niet als een urbexer. Foto’s nemen van gebouwen zonder meer is misschien wel een erg bijzondere hobby, maar het geeft me geen voldoening. Met de neus tussen de boeken, dat is meer ons ding. Het ontrafelen van geheimen, mysteries, legendes en allerlei andere fantastische verhalen laat ons hart keer op keer sneller slaan. Of die verhalen een grond van waarheid hebben is ook niet meteen aan de orde, het feit dat ze bestaan is meer dan voldoende. Echter, voor sommige zaken maken we graag een uitzondering. Dingen die waanzinnig mooi zijn, waanzinnig spannend of gewoonweg waanzinnig impressionant. 1 van die dingen is de oude Delwart cementfabriek, in plain sight verstopt in Wallonië.