logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

mei 2018

  /    /  mei

Er gaat geen dag voorbij of we krijgen berichten toegestuurd van mensen die zich de vraag stellen hoe je in hemelsnaam aan een verhaal begint ? We krijgen er ook van mensen die niet echt snappen wat de context of definitie van een legende is, maar dat laten we er even buiten. (onder het motto : zalig zij de armen van geest) In deze tijden van digitale over-informatie lijkt het voor heel veel mensen onbegonnen werk om de meer abstracte verhalen te gaan opzoeken en hun roots bloot te gaan leggen. Maar vrees niet, beginnende (en gevorderde) avonturiers, de oplossing bestaat en je hoeft er niet eens veel moeite voor te doen. Keer terug naar de roots met de Atlas Obscura !

Wereldoorlog 2 is zonder enige twijfel de meest donkere periode uit de geschiedenis van het jonge Europa. Een periode waar veel menselijk (en vermijdbaar) leed het gevolg was van de beslissingen van een maniakale en megalomane gek en een periode waar superlatieven de norm waren .. vooral op gebied van genocide en dood. Over het hoe en waarom van deze periode is de laatste inkt nog niet gevloeid, maar het eerste grootschalige gebruik van propaganda ligt ontegensprekelijk aan de bron van deze jaren van verderf. Propaganda en het verheerlijken van 1 personage staat ook gelijk aan het ontstaan van letterlijk ontelbare legendes, mysteries en mythen. Hitler was voor vele Duitsers een bijna goddelijke verschijning die de vijand enkel en alleen met zijn ogen kon onderdrukken. Vele naslagwerken spreken zelfs over Nazi experimenten met het occulte in een poging supersoldaten te ontwikkelen. Maar 1 verhaal steekt met kop en schouders boven de rest uit : de verdwenen trein met de Nazi-schat !

Een degelijke legende bestaat, voor ons toch, altijd uit 3 delen : de oorsprong, de legende zelf en het gevolg. Of we geloof hechten aan de legende of het verhaal is 1 iets, maar op zoek gaan naar de oorsprong van diezelfde verhalen is vaak avontuurlijker dan de legende en het gevolg zelf. Ongeacht hoe fantastisch en onmogelijk vele van die vertelsels vaak klinken, bevat de oorsprong steeds een vorm van waarheid en het vinden van die waarheid is hetgeen ons drijft. Want wie de oorsprong kent, kan de gevolgen beter gaan plaatsen. De legende van het Beest van Senlis is zo een prachtig voorbeeld. Een voorbeeld van een legende met een macabere oorsprong, een bizarre en onverklaarbare evolutie en een gevolg dat bepaalde gelijkenissen heeft met pure massahysterie …

Een bezoek aan de Europese hoofdstad Brussel staat bijna automatisch gelijk aan het obligatoire bezoek aan enkele incontournables in de stad van de kets. De selfie voor Manneke Pis, de pisa-style pose voor het atomium en de ijverige obers in de Rue des bouchers uitspelen tegen elkaar om toch maar de beste plaats & prijs te krijgen. Maar voor de Brusselaar, Belg of gemotiveerde citytripper heeft dit alles een erg hoog been-there-done-that gevoel. Je zou bijna gaan denken dat the capital of Belgium enkel en alleen nog uit deze iconische trekpleisters bestaat. De avontuurlijke ziel hoeft echter niet te treuren want op een steenworp van de Brusselse Markt, verscholen achter een deur die toch wel een likje verf kan gebruiken, ligt 1 van de meest mythische cafés van de hoofdstad : Le Cercueil.

I’m a runner ! Ik loop graag en ik loop veel, heel veel. Met een gemiddelde van 1000 kilometer op jaarbasis behoor ik tot de groep mensen die zich echt kan uitleven door eenvoudigweg zijn/haar sport sloffen aan te trekken en die strava keihard in gang te stoten. Ik zeg niet dat ik een sterke loper ben, ik ambieer dat ook niet, maar ik loop echt wel graag. Net zoals met alle passies in het leven is het dan ook niet meer dan normaal dat je, via social media, contact zoekt met andere liefhebbers van de goedkoopste sport ter wereld. Misschien tref je er lopers aan die dicht bij je deur wonen ? Wie weet kun je even gedachten wisselen met een heuse professional ? Misschien wil je gewoonweg een slechte loop trip van je afschrijven en de pannen van het dak zagen ? Meer dan redenen genoeg om je te engageren in de duizenden communities online dus. Helaas is er aan dat engagement ook een keerzijde verbonden en dat is dat je gegarandeerd de wegen van heuse runner-snobs gaat kruisen.

Spoken, geesten, entiteiten, monsters, beasts en alle mogelijke variaties op wat doorheen de band als “paranormaal” kan worden bestempeld … ik hou er wel van. Jawel, het idee dat er dingen bestaan die we voor onmogelijk houden zorgt er niet alleen voor dat de mens, als wezen, voortdurend blijft zoeken MAAR het zorgt er natuurlijk ook voor dat we steevast onze dosis verhalen en legendes ter beschikking hebben. Want hoewel spokenjagers doorheen de band nogal snel gemarginaliseerd worden (en dat hebben ze meestal ook aan zichzelf te danken) lijken wij voortdurend te vergeten dat spoken onlosmakelijk met onze geschiedenis zijn verbonden en dat dit in de toekomst niet meteen gaat veranderen.

Spoken, pest, massagraf, sanatorium, … het zijn woorden die niet meteen doen denken aan een dromerige stad als Venetië (of je moet er de pure horror van de miljoenen toeristen bij nemen) maar de termen zijn onlosmakelijk verbonden met de Venetiaanse cultuur en geschiedenis. Het woord Poveglia doet dan bij de gemiddelde mens niet meteen een belletje rinkelen, maar voor menig Venetiaan zorgt de naam alleen er al voor dat er koude rillingen over de rug lopen. De poort naar de hel, the most haunted island in the world, gateway to death, … de synoniemen voor Poveglia zijn even kleurrijk als talrijk en meer dan voldoende voor ons om onze laarzen aan te trekken en geschiedenisboeken aan de realiteit te gaan toetsen.

Het is in deze tijden hip om een soort van bucketlist te hebben, of we nu zinnens zijn die lijst af te werken of niet. Met bucketlijsten kunnen we op social media uitpakken en we kunnen lijsten met elkaar gaan vergelijken. Op menig (om niet te gaan zeggen ALLE) bucket lijsten staat een “citytrip naar Venetië” erg hoog aangeschreven. De meest romantische stad ter wereld, met zijn prachtige gebouwen, eindeloze kanalen en bijna mysterieuze sfeer is DE hotspot geworden voor iedereen die wil proeven van het goede leven. Laat mij dan ook 1 van die stervelingen zijn die, als een absolute spelbreker, jullie 5 redenen gaat geven om absoluut NIET naar Venetië te trekken.

Recentelijk belde iemand me op met de vraag of ik wat vragen kon beantwoorden met betrekking tot Urbex (de geliefkoosde afkorting voor de term Urban Exploration). De klik werd niet meteen gemaakt en ik antwoordde dan ook met passie en deelde graag mijn eigen ervaringen. Wenkbrauwen werden echter snel gefronsd wanneer de bijna te voorspellen vraag viel : “waarom ben je urbexer geworden ? “ .. fronsende wenkbrauwen inderdaad want ik ben helemaal geen urbexer en heb me ook nooit zo bekeken.