logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

Urban Exploration

  /  Blog   /  Urban Exploration (Page 4)

Ieder volwassen persoon denkt vaak, iet of wat weemoedig, terug aan de momenten uit zijn/haar kindertijd die gespendeerd werden in een pretpark. Vaak waren het DE momenten en dagen uit de vakantieperiodes waarnaar maandenlang werd uitgekeken, momenten die gelijk stonden aan heuse volksfeesten. Die pretparken konden ons dan ook keer op keer verbazen met attracties en technische hoogstandjes die ons adrenalineboosts bezorgden en onze ouders kopzorgen gaven. Maar 1 pretpark was anders. 1 pretpark was niet niet zoals de rest en gaf, zelfs toen wij nog piepjong waren, een indruk van gedateerd te zijn. Geen blitse attracties, geen roetsjbanen en geen tientallen restaurants. Neen … En toch kent zowat iedere West-Vlaming van mijn generatie en de generaties van voor ons dit pretpark. Het Dadipark heeft voor altijd een plaats in ons hart.

Wie denkt aan Cyprus, denkt in 1 ruk meestal aan goudgele stranden, cocktails in kokosnoten MET parapluutje erin gedropt en hordes ladderzatte toeristen die Ayia Napa verkiezen boven Ibiza vanwege de goedkopere prijzen. Een deel van dit steeds toenemende succes in de toeristische sector is eveneens te wijten aan het bestaan van de euro, Cyprus is immers een euro(pees) - lidstaat en men kan er dus gewoon met onze munt betalen. Euro + goedkope prijzen = bull’s eye en combineer dit met het subtropische weer dat je er aantreft (het eiland ligt in de hoek van Europa, Azie en Afrika en kan dus genieten van het beste van die werelden) en het hoeft dan ook niet te verbazen dat de zomermaanden er gewoon overbevolkt zijn. Alles spijs en vree in dit idyllische oord van rust en kalmte .. of toch niet ?

Het verhaal van Doel is een verhaal dat door nagenoeg iedere Belg (of zo zou het toch moeten) gekend is en het is het verhaal van iets wat eigenlijk niet mocht zijn. Doel kreeg doorheen de moderne jaren een bijna symbolische cult-status en lang vervlogen zijn de tijden van het kleine dorp met net iets meer dan 1000 inwoners, maar het leuk vertoeven was. De dag van vandaag staat Doel synoniem voor het verzet van de bevolking tegen een alles opslorpende industrialisatie, die zijn grenzen niet kent.

Dat de Duitse bezetting geen periode was van eindeloos geluk en zorgeloos genieten van het toerisme, is ondertussen al meer dan duidelijk. Maar de harde realiteit van de dood was vooral voor mensen met Joodse origines een realiteit waar haast niet aan te ontsnappen viel. Toen de Nazi’s hadden besloten Frankrijk te bezetten en de regering Vichy had besloten te collaboreren, volgden heuse campagnes om Joden op te sporen en op te sluiten. (de Franse film La Rafle schets een pakkend beeld hiervan, een aanrader met enkele momenten die zelfs de stoerste oerman tot tranen toe zal trekken). Iedereen die werd opgepakt werd geîdentificeerd en naar een transitkamp gebracht. Vanuit die transitkampen kregen Joden, opstandelingen of personen die de Nazi’s niet echt gezind waren een enkeltje richting vernietigingskamp.

Heel veel mensen zijn te vinden voor het betere schatten-verhaal. Of het nu gaat om een tropisch eiland waar één of andere bebaarde piraat een kist met munten heeft achtergelaten, of eerder een waardevol perkament in een grot - diep in de jungle verstopt. Het zoeken naar schatten is een activiteit die per definitie gekoppeld wordt aan een gigantische Indiana Jones-factor. Voor de meerderheid van de fantaserende bevolking blijft het daar dan ook bij, een fantasie. Maar voor een klein deel van de mensheid is het zoeken naar schatten serious business. Hoewel literatuur steevast spreekt over een groot kruis op de grond, waar je moet gaan graven, is de realiteit net iets anders. De realiteit is … dat sommige schatten echt bestaan, je moet gewoon durven zoeken.

Een plaats overgoten met legendes, horrorverhalen, mysteries en de overblijfselen van miljoenen mensen. De catacomben van Parijs zijn zowat de meest onbekende bekende tunnels uit de moderne (en niet zo moderne geschiedenis). Iedereen weet wel dat de catacomben er zijn, maar niemand heeft echt een beeld over de totale omvang, waar ze liggen of precies hoe lang ze zijn. Met zijn meer dan 290km (vermoedelijk) in lengte, behoren de catacomben tot de langste ondergrondse complexen ter wereld (maar niet DE langste, want die eer is voorbehouden aan het Noorden van Frankrijk) en een wereldstad zou geen wereldstad zijn, mocht er daar geen heuse toeristische attractie rond gebouwd zijn. Maar wat ons boeit, is het vergeten en vooral verboden gedeelte.

Geen enkel onderwerp ter wereld spreekt zo tot de verbeelding als spookboten. Ghost ships, schepen die verdwijnen en plots weer opduiken, sloepen gevuld met paranormale items en dingen die er eigenlijk niet meer hoeven te zijn. Ik kan er niet echt een reden op plakken, waarop spookboten als een magneet op avonturiers werken, maar het is nu éénmaal niet ander. Het zoeken, vinden EN betreden van spookschepen stond dan ook al LANG erg hoog op mijn to-do-list en ik voelde me als een kind op de vooravond van sinterklaas toen ik plots de kans kreeg om aan een heuse expeditie te beginnen. Een expeditie die ons gaat brengen tot op echte oorlogsschepen en niet zomaar de eerste de beste visserssloep. Gaan we uiteindelijk het antwoord vinden op de vraag of spoken en vooral spookboten bestaan ? Of is het een gevalletje 100% fictie ?

We staan er natuurlijk niet altijd bij stil, maar er zijn op deze wereld, in onze maatschappij, nog steeds mensen die zich niet echt thuis voelen. Dan spreek ik niet over economische of humanitaire vluchtelingen, maar over mensen hier geboren en getogen, die zichzelf niet kunnen plaatsen in onze manier van leven. Waar het hebben van een eigen woonst (en de daarbij horende verplichtingen), een auto, een gevulde koelkast en een riant netwerk op social media voor ons zowat de norm is geworden, zijn er mensen die hier bewust afstand van nemen. Het hoeft voor hen allemaal niet en om zich te onttrekken aan diezelfde maatschappij, nemen ze hun intrek in gebouwen die volgens hen symbool staan voor het falen van alles. The bunkerpeople are real.

Wie op citytrip trekt naar Berlijn en er enigzins iets anders wil gaan doen dan het obligatoire shoppen (er zijn andere dingen in het leven naast urbex), gaat de hotspots zonder twijfel kennen . Potsdammer platz, de restanten van de muur, de Brandenburger en het super toeristische (en kotsopwekkende - pardon my French) checkpoint Charlie (en had ik al gezegd dat dit punt zo misselijkmakend toeristisch is geworden dat je die acteurs net geen lap rond hun oren geeft). Het zijn de absolute hotspots voor de miljoenen bezoekers die jaarlijks op hun instagram willen uitpakken met hun wereldse kennis. Maar wie zijn hoofd naar de hemel richt kan (bij het ontbreken van bewolking) vreemde vormen waarnemen, rebels aanwezig in de skyline van Berlijn. Een herinnering aan een niet zo heel erg ver verleden waar we niet bepaald trots op zijn.

We kunnen niet anders dan toegeven dat de Tweede Wereldoorlog, hoewel die maar 4 jaar duurde, ons voer heeft gegeven voor ettelijke decennia aan conspiracies, occultes legendes en allerlei andere dingen waar een mens mee bezig kan blijven. Het staat buiten kijf dat Hitler zo zot als een achterdeur was (en dat is dan nog licht uitgedrukt) en het is onweerlegbaar aangetoond dat hij willens nillens een supersoldaat wilde maken. Ook zijn drang om een doomsday device, het wapen dat de wereld kon vernietigen, te ontwikkelen is ondertussen gedocumenteerd geweest. (alhoewel ze het effectieve wapen nooit hebben teruggevonden). Het is ook een feit dat verschillende verhalen pure fictie zijn, ontstaan in de nasleep van het ontdekken van de meest gruwelijke feiten die de mensheid ooit heeft gekend. Verhalen van zombiesoldaten, duivelsriten, .. zijn schering en inslag wanneer gepraat wordt over de Nazi’s en hoewel ze met nagenoeg volledige zekerheid kunnen worden bestempeld als fantasie, heeft ieder verhaal wel steeds een grond van waarheid.