logonew

Zeg vaarwel aan de standaard, saaie inhoud van uw mediakanalen en durf de stap naar het radicale, avontuurlijke en extreme te zetten.
Use the force !

France - Belgium - Europe - World
misterc@lavieenc.fr

juni 2018

  /    /  juni

Enige tijd terug publiceerden de Franse krant La Voix du Nord, in samenwerking met de lokale afdeling van France3 (de nationale TV zender) een lijst met de meest bespookte plaatsen van Le Nord-Pas-de-Calais. Spookverhalen, zo zijn er wel wat in Frankrijk, een land dat deels gebaseerd is op sterke religieuze fundamenten en een fikse dosis bijgeloof MAAR wanneer dergelijke lijst wordt gelanceerd, dan wordt onze nieuwsgierigheid intensief geprikkeld. In de lijst stond veel wat we nagenoeg meteen konden klasseren als pure fantasie (verhalen van rondvliegende vorken en keukenkasten die een eigen leven leiden, zijn eerder geschikt voor paranormale liefhebbers en hebben niet zozeer een folkloristische waarde) maar eentje stak er met kop en schouders uit. Een verlaten ziekenhuis waarvan de omwonenden de stuipen op het lijf krijgen, verhalen van overspel en moord, dood en verderf en de gemeenten die niet weten wat ze ermee moeten aanvangen. Jawel, meer dan voldoende materiaal om het geheel te gaan uitspitten tot aan de bron.

Nederland is vlak, vlakker dan vlak, zo plat als een pannenkoek. Wielerwedstrijden zijn eigenlijk permanente tijdritten en klimmen is iets wat je doet wanneer je een verkeersdrempel oprijdt. Nederland is dan ook niet meteen het land waarbij je gaat denken aan valleien, grotten, tunnels en klauterpartijen waar geen einde aan lijkt te komen. Toch beschikt Nederland over zo een streek. Niet groot, goed verborgen en een heuse vrijhaven voor urban artists die ver van de bewoonde wereld (en vooral diep ONDER diezelfde wereld) schitterende kunstwerken scheppen.

Het woord bootleggers wordt nagenoeg automatisch gelinkt aan Amerika, de periode van de drooglegging en een bende rednecks met weelderige nektapijten waarbij het voortplanten binnen de eigen familie zowat de norm is. Mensen die genieten van een heerlijke bokaal moonshine, waarvan je OF ladderzat OF blind wordt en drankjes die worden gebrouwen in geheime kamers of diep in de bossen, om zo uit het oog van de belastingen te blijven. Maar in tegenstelling tot wat we veronderstellen zijn bootleggers geen typisch Amerikaans fenomeen. Neen, we konden (ik spreek in de verleden tijd, want met de steeds dalende prijzen van alcohol lijkt het me onwaarschijnlijk dat we de dag van vandaag nog gaan investeren in illegale stokerijen) die ook veel dichter bij huis vinden, aan onze kant van de oceaan. We volgen het spoor van vooroorlogse, Franse bootleggers.

Grootsteden en urban legends, het lijkt wel alsof ze voor elkaar gemaakt zijn. Net zoals een stad met enige omvang niet zonder één of ander bouwwerk kan, kan het ook niet zonder een urban legend (of meer) en liefst eentje waarmee kan uitgepakt worden. Want geef nu toe, “de legende van de zure melk” straalt niet echt gevaar en avontuur uit. Een verhaal met als titel “de alligators van New York”, daarmee prikkel je alvast wel de zintuigen van menig mensen. Helaas blijken veel van die urban legends ook niet meer dan dat te zijn : een legende. Of toch niet …

Wie dacht dat we na het einde van de 2de Wereldoorlog zowat klaar waren met wereldconflicten, kon na de val van Berlijn de feesttoeters en confettis terug opbergen. Het uitroeien van het Nazi-kwaad liet een leegte achter, een leegte die werd opgevuld door de grootste naties ter wereld die er lijnrecht tegenover elkaar kwamen te staan. De ultieme macho-showoff tussen de monsterlijke kapitalisten en de wrede commies en een dickswing contest waar penis en ballen werden vervangen door raketten en een permanente nucleaire dreiging. De Koude Oorlog was een feit en de wereld viel van de ene dreiging in de andere. Hoewel voor vele Westerlingen de Koude Oorlog niet meer dan een leuke gimmick was, met een gigantische muur die Berlijn in 2 delen had gesplitst, was de dreiging echter wel reëel. Veel reëler dan we eigenlijk hadden kunnen denken. Kom met ons mee naar de verborgen wereld van Vogelsang.

Toen ik het verhaal van de legende van Senlis neerpende, gekoppeld aan het bezoek aan de restanten van iets wat die legende levendig kon voorstellen, trapte ik blijkbaar op enkele gevoelige zielen. Aan de ene kant was er de Urbex community. Een community die er meer en meer een sport van maakt om niet echt iets te gaan “exploren” maar eerder om andere op de vingers te tikken. Waar ooit foto’s van genomen zijn geweest is plots privaat eigendom geworden en daar mag niet meer over worden verteld. Aan de andere kant waren ook de internet detectives stevig aan het werk. Deze nieuwe generatie zelfverklaarde onderzoekers toetsen dag in dag uit hetgeen ze lezen aan de realiteit om dan, meestal, genadeloos te gaan inhakken op de schrijvers van het artikel. Het is een feit dat een overjaarse neonazi met een drankprobleem en een kont die ondertussen is vergroeid is met zijn stoel, veel gerichter te werk gaat dan mensen die effectief op het terrein gaan. Maar goed, laat ons niet vallen in een klaagbede maar laat ons van de digitale wereld gebruik maken om de oorsprong van “het beest van Senlis” bloot te leggen.